Czasami myślę o tym, jakby to było - zrobić fotoreportaż z własnego życia. Nie pamiętnik, jak tu, gdzie słowami maluje się kreację własnych wyobrażeń. Nie urywki zapisanych gdzieś rozmów, z których między słowami odczytywałbym dni i tygodnie. Nie nagrania głosu czy ruchomych obrazów, nastrojowe, albo sytuacyjne. Ale właśnie zdjęcia. Jedna dwusetna, a może jedna sześćdziesiąta sekundy, zatrzymana na światłoczułej matrycy już na zawsze.

Zrobiłbym zdjęcia różnych kolorów sukienek. Czerwień namiętna kontrastująca z brązową opalenizną rozpiętych ramion. Czerwień pastelowa odbijająca się w falach rzeki kołyszącej barką. Błękit letniego nieba zamkniętego w niewielkim pokoju na ulotne kilka godzin. Niepewna i nieskromna zarazem zwiewna biel jakby wahająca się czy uchylić rąbka swej łagodności. I wreszcie ta z falbankami, której jeszcze nie widziałem, choć wyobraźnia już nacisnęła migawkę.

Nie mam tych zdjęć. Tak samo jak wielu innych, które mógłbym zrobić. Na przykład butów. Zamszowych szpilek, kremowych oficerek, skórkowych brązowych czółenek... Albo rękawiczek, czasem za małych, a czasem nawet zupełnie niepraktycznych, ażurowych.. Albo buteleczek perfum... Albo prezentów przechowywanych w tajemnym miejscu...

A mimo to wciąż naciskam migawkę. Wciąż fotografuję. Na ogół z małą przesłoną, dającą małą głębię ostrości, uwypuklającą tylko jeden, ten jeden szczegół. 

I noszę w sobie ten piękny album, wciąż, każdego dnia wiele razy do niego zaglądając. Fotoreportaż z własnych uczuć.